Ik ben dan weer wel deskundig op dierengedrag. Dieren doden hoegenaamd niet voor hun plezier, nog uit wreedheid.

Als een leeuw een jong van een hyena dood, dan vinden wij dat wreed. Hij zorgt er echter alleen maar voor dat zijn troep en voornamelijk de welpen kunnen overleven door aanstaande voedselconcurrenten uit te schakelen. Omgekeerd doet een hyena dat ook.

Een kat die met een muis speelt is zijn jachtinstincten aan het aanscherpen opdat hij verzekerd is van overleving. Dat hij dagelijks een bak met brokken krijgt voorgeschoteld, doet daar niets aan af.

Eergisteren was ik in een dierentuin met twee roedels wolven. Een roedel leefde in hetzelfde gebied als de bruine beren.
Dat betekende dat de wolven behoorlijk alert moesten blijven, maar daar ze geen voedselconcurrenten vormen voor de beren, het samenleven in principe weinig problemen zouden moeten opleveren.
De gids vertelde dat in de winter een beer door het ijs zakte. Gelijk stond er heel de roedel wolven omheen: vers voedsel in aantocht! Wreed? Nee, natuurlijk, wat er vandaag is, hoeft er morgen niet te zijn dus eten als het er is.
De beer wist echter weer op de kant te klauteren en daarmee ging e.e.a. weer voorbij.
De beren waren daarna echt niet ineens haatdragend naar de wolven (zoals mensen hoogstwaarschijnlijk wel zouden zijn) maar gingen gewoon verder met samenleven zoals ze al een hele tijd deden.

zelf hou ik enorm van katten, het zijn eigenwijze en zeer intelligente dieren.....  onze katten krijgen inderdaad katte brokken en melk.

moeder kat gaat op jacht vooral als ze haar kattenjongeren wil voeren... een haas, een duif alles brengt ze thuis en eten ze met haar en huid....

soms zie ik de vroege ochtend nog links of rechts een achtergebleven poot.

doch een muis tsja of ik het nu wil of niet daar zie ik ze mee spelen tot ter dood en legt ze het beesje parmantig neer voor de deur ..... maar op eten ????? no way....

 

 

Ik denk wel dat dieren het principe 'spelen' kennen.

Logischerwijs kan een mens alleen maar vanuit zijn menszijn denken. Dat daarbij het benoemen van zaken uit de werkelijkheid geschied door middel van taal ('spelen' e.d.) is onvermijdelijk.

Citaat van Vyumae Logischerwijs kan een mens alleen maar vanuit zijn menszijn denken. Dat daarbij het benoemen van zaken uit de werkelijkheid geschied door middel van taal ('spelen' e.d.) is onvermijdelijk. Daarvoorbij lijkt het me volkomen irrelevant om te filosoferen over wat het concept 'spelen' betekent voor een kat. De kattenpsyche is er eentje die niet de onze is, en zo die al bereikbaar is, dan zouden we het nog niet kunnen begrijpen (door wat ik in het begin schrijf).   Met de woorden van Ludwig Wittgenstein: al zou een leeuw kunnen praten, dan nog zouden we hem niet kunnen verstaan.

Natuurlijk wel.

Er zijn meerdere manieren van communiceren mogelijk.

Maar daarnaast: een etholoog zou het woord 'psyche' voor een dier niet eens in de mond nemen. Psyche is voorbehouden aan de mens. Gedrag kan ethologisch worden verklaard. Daar gaan jaren bestuderen aan vooraf. Ik ben geen etholoog, maar heb door mijn achtergrond als gedragstherapeut voor honden wel heel wat meer zicht op ethologische achtergronden van gedrag dan de gemiddelde persoon. Een handelingsplan voor een hond (en baas) maak ik dan ook nooit op basis van psyche, maar op basis van waarneembaar gedrag en door ethologische kennis de oorzaak van dit gedrag in kaart te brengen en vervolgens het gedrag te veranderen. Ik ben daar, al zeg ik het zelf, behoorlijk succesvol in. Maar ik hou me niet bezig op zo'n moment met de psyche

Overigens kan ik ook op een andere manier communiceren met dieren. Dat is een energetisch gebeuren. Ik heb tijdens de dracht van mijn eigen hond zo eens in haar buik mogen kijken waardoor ik precies wist hoeveel pups er zouden worden geboren en van welk geslacht ze zouden zijn. Zelfs de geboortevolgorde was mij bekend.

Spelen is nooit voor het plezier, bij een dier. Het is altijd een serieuze aangelegenheid.
Honden die met elkaar spelen, bijvoorbeeld, zijn ALTIJD bezig met rangordebepaling. Om dat te herkennen moet je dan wel weten hoe een hond aan rangordebepaling doet. Wie dat weet ziet al gauw hier en daar een poot opgelegd worden, de kop op de schouder bij de andere hond, het bijten in de sociaal gevoelige gebieden enz.

Aangepast door snowhawk - 24 Jul 2010 om 10:24

En, hoe zit het ook al weer met jouw ethologische achtergrond Erik?

Als een hond tongelt, hijgt, een voorpoot optilt, piept, dan begrijp en bovenal weet ik dat hij stress heeft.

Dat is wetenschappelijk vastgesteld, niet alleen door observatie maar bijvoorbeeld ook door de stofjes in het lichaam te meten op zulke momenten.

Belangrijk ook om dit te weten, want een hond onder stress leert niets (ook onderzocht) en kan bijvoorbeeld tot een aanval overgaan als de stress nog verder verhoogt.

Zeggen dat een mens een dier niet kan begrijpen (ethologisch gezien) is jarenlange studie van zeer gedreven mensen de deur uitvegen zonder zelf behept te zijn met enige ethologische kennis.

Het niet begrijpen is eerder een gebrek aan kennis dan wat anders. En nee, dan ga ik niet uit van de psyche.